گزارش بیستم: اتحادیه اروپا چگونه توانست نرخ بیکاری جوانان را طی هفت سال به شدت کاهش دهد و چرا این نرخ مجدداً در حال افزایش است؟

 ۱۳۹۹/۱۲/۲۵
  فایلهای مرتبط
گزارش بیستم: اتحادیه اروپا چگونه توانست نرخ بیکاری جوانان را طی هفت سال به شدت کاهش دهد و چرا این نرخ مجدداً در حال افزایش است؟
بیستمین گزارش «کرونا، نیروی کار و حمایت اجتماعی» توسط معاونت رفاه اجتماعی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی منتشر شد. این گزارش در ادامۀ گزارش مشاغل عمومی، مسئلۀ بیکاری را مورد توجه قرار داده و به‌طور ویژه بر بیکاری جوانان تمرکز کرده است. در این گزارش یکی از راهکارهای متأخر و کلان‌مقیاس برای حل چالش بیکاری جوانان، یعنی طرح «اطمینان برای جوانان» که از سال 2013 در حال اجراست، معرفی می‌شود. گزارش حاضر ضمن ارزیابی طرح «اطمینان برای جوانان» و اشاره به موفقیت‌ها و کاستی‌های آن، این پرسش را پیش می‌کشد که چگونه می‌توان در عین کاهش بیکاری از پایداری این نوع برنامه‌ها اطمینان حاصل کرد؟ هم‌چنین در بخشی از گزارش توضیحاتی دربارۀ دورۀ جوانی و این‌که کدام گروه‌های سنی در دستۀ جوانان قرار می‌گیرند، ارائه شده است. دست‌آخر گزارش حاضر با اتکا بر گزارش مرکز آمار و اطلاعات راهبردی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی دربارۀ ویژگی‌های اجتماعی و اقتصادی جوانان 15-25 ساله، نگاهی مختصر بر وضعیت اشتغال جوانان در ایران می‌اندازد.

مشاغل ایجاد شده در سال‌های اخیر جوانان اروپایی را در مقابل بحران‌ها تاب‌آور نکرده و پاندمی کووید-۱۹ آنان را بیش از پیش آسیب‌پذیر کرده است.

مرکز آمار و اطلاعات راهبردی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، به تازگی گزارشی دربارۀ ویژگی‌های اجتماعی و اقتصادی جوانان 15-25 ساله منتشر کرده است که نشان می‌دهد نرخ حداقل ۲۵ درصدی بیکاری جوانان در سال‌های اخیر این مسئله را به یکی از بزرگترین چالش‌های دولت و نگرانی‌های مردم تبدیل کرده است. در راستای مرور تجربیات بین‌المللی، این شماره به ارزیابی تجربة اخیر اتحادیة اروپا در کاهش نرخ بیکاری جوانان می‌پردازد و جزییات و چالش‌های اجرایی این برنامة کلان‌مقیاس را بررسی می‌کند.  

دولت‌ها بعضاً در راستای حل مشکل بیکاری جوانان، به خصوص در میانۀ بحران و پس از آن‌، به عنوان آخرین حربه در مقام کارفرما وارد بازار کار شده (employer of the last resort) و به اجرای برنامه‌های اشتغال عمومی می‌پردازند (گزارش 16 به‌طور مفصل به این برنامه‌ها پرداخته است). اما در کنار این برنامه‌ها، یا به جای آن‌ها، اتحادیة اروپا در راستای حل چالش بیکاری جوانان و در چارچوب نظام حمایت اجتماعی به مداخلاتی محدودتر اما بلندمدت‌تر روی آورد. این نوع مداخلات عمدتاً تمرکز را بر تشویق کارفرمایان به استخدام نیروی جوان (تحریک تقاضا) و آماده کردن جوانان برای بازار کار (مدیریت عرضه) می‌گذارند.

از نمونه‌های متأخر و کلان‌مقیاس این مداخلات طرح «اطمینان برای جوانان» (Youth Guarantee‌) اتحادیة اروپاست که نقد و بررسی آن موضوع گزارش حاضر است. هدف از اجرای این برنامه‌ها تضمین یکی از چهار موقعیت (1) شغلی، (2) ادامه تحصیل، (3) کارآموزی یا (4)کارورزی برای همۀ جوانان زیر 25 ساله‌ای است که در دورۀ بیکاری یا پایان/ترک تحصیلات رسمی به سر می‌برند.

این برنامه گرچه در ابتدا موفق ارزیابی شد، و در کنار کاهش اثرات بحران اقتصادی توانست نرخ بیکاری را از ۲۴ به ۱۵ درصد برساند، اما این موفقیت پایدار نماند. جوانان در واقع تاب‌آوری لازم را برای مقابله با بحران نداشتند و به محض وقوع بحران بعدی، یعنی پاندمی کووید-۱۹، آسیب‌پذیرترین گروه‌ها مجدداً بیش و پیش از همه تحت فشار قرار گرفتند.

با وجود کاهش قابل ملاحظة نرخ بیکاری پیش از پاندمی، ارزیابی‌ها نشان می‌دهند که مشاغل موقت، قراردادهای بی‌ثبات، خوداشتغالی اجباری، مشاغل کم‌درآمد، فقدان حمایت‌های اجتماعی اساسی و تبعیض سنی و جنسیتی، وضعیتی معمول برای میلیون‌ها جوان اروپایی است. از طرفی تغییرات ساختاری و سیاست‌های ریاضتی امنیت شغلی را پایین آورده و از طرف دیگر تضعیف نظام‌های حمایت اجتماعی آسیب‌پذیری گروه‌های حاشیه‌‌ای را بیش از پیش افزایش داده است.

چگونه می‌توان در عین کاهش بیکاری از پایداری این نوع برنامه‌ها اطمینان حاصل کرد؟ پاسخ کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری اروپا به این سوال گفت‌وگوهای سه جانبه است. در واقع، به پیشنهاد این کنفدراسیون تغییرات پایدار بازار کار بدون وجود اتحادیه‌های منسجم کارگری ممکن نخواهد بود.

 

برای نظر دادن ابتدا باید به سیستم وارد شوید. برای ورود به سیستم روی کلید زیر کلیک کنید.